De crossmediale kracht van Twitter

Gisteravond heb ik met stomme verbazing gekeken naar het optreden van Job Cohen bij Paul en Witteman. De man die toch wordt getipt als gedoodverfd leider van ons land kreeg het voor elkaar in een minuut of tien alle vooroordelen rond (PvdA)-politici te bevestigen. De man was hautain, wilde op legitieme vragen geen antwoord geven, sprak zichzelf tegen, draaide, had inhoudelijk niks te melden en was ronduit slaapverwekkend. Als dit Nederlands hoop in bange dagen moet voorstellen, dan kunnen we onze borst nat maken..

Live-commentaar Twitter
Gedurende de uitzending kon ik het niet laten om op Twitter op de hashtag penw te zoeken. De meningen waren voor de verandering eens niet verdeeld: een wervelwind aan kritiek op dit tenenkrommende optreden van Cohen verscheen op mijn scherm. Het ene commentaar was nog bijtender dan het andere. Mijn persoonlijke favorieten: “Breaking news: campagneleider PvdA onwel geworden na uitzending #penw’ en ‘Vergeleken bij Job Cohen is Jan Peter Balkenende een charismatisch leider’. Ze zouden het maar over je zeggen…

Online afgestraft
Met de komst van Twitter is het mogelijk geworden om live te reageren op hetgeen nu gebeurt. Een misser op t.v. wordt online keihard afgestraft en verspreidt zich bovendien als een lopend vuurtje. Duizend negatieve tweets bereiken bij gemiddeld 100 followers al 100.000 personen.
Twitter kan zodoende een dodelijke crossmediale cocktail vormen voor politici die niet verder komen dan ‘ik heb geen zin om daar antwoord op te geven.’

Toch kunnen politici en hun campagneteams anderzijds ontzettend veel winst behalen met Twitter. Politici hebben de kans om hun boodschap rechtstreeks het land in te gooien, discussie te voeren en zich van hun menselijke kant te laten zien Campagneteams kunnen op hun beurt live monitoren wat een interview, uitspraak of in bovengenoemd geval optreden in een goed bekeken televisieprogramma oplevert aan sentimenten. Het is voor hen een prachtige mogelijkheid om zonder tussenkomst van dure onderzoeksbureaus te bekijken wat wel en wat niet werkt. Met deze nuttige info kunnen ze uiteraard op alle mogelijke manieren hun voordeel doen. Cohen zou bijvoorbeeld geadviseerd kunnen worden zijn gezicht voorlopig maar niet op tv te laten zien voordat de grote debatten beginnen. Met zijn dramatische tv-optredens graaft de goede man simpelweg zijn eigen politieke graf. Gezien de houding die de beoogd premier gisteravond etaleerde kan ik me echter voorstellen dat Cohen daar zelf heel anders over denkt. Ik kan dan ook zijn antwoord wel raden op de vraag van zijn campagneteam hoe hij het eigenlijk zelf vond gaan: ‘Ik heb geen zin om daar antwoord op te geven…”